In elke organisatie komen verschillen van opvattingen voor. Ook kerken en kerkenraden worden regelmatig geconfronteerd met conflicten. De kerkelijke weg is een weg via de classis. Deze weg is goed begaanbaar voor conflicten op inhoud (geloofsaangelegenheden) maar biedt ingeval van persoonlijke of relatie conflicten vaak geen oplossing. Vooral doordat persoonlijke en inhoudelijke conflicten op een bepaald moment door elkaar gaan lopen wordt het moeilijk om via de kerkelijk-juridische manier te komen tot een oplossing.

Conflicten kunnen ook ontstaan door kerkenraden die hun gemeente aansturen als was het een (middel) groot bedrijf waardoor soms de verbinding met (delen) van de gemeente verloren gaat. En er zijn gemeenten waar in het verleden al zoveel is gepasseerd en mensen al zo zijn gekwetst en beschadigd dat ze zich onttrekken aan de verantwoordelijkheid zich in te spannen binnen de gemeente.

Christen willen soms conflicten vermijden door een verschil van mening te bedekken met 'de mantel der liefde'. Maar problemen onder het tapijt schuiven lost niets op. Integendeel, juist dan gaan zaken onzichtbaar verder wroeten, met alle gevolgen van dien. Bovendien gaat het bij échte liefde om de ander serieus te nemen en te proberen om zijn verhaal, zijn visie op de werkelijkheid, te verstaan.

In het bedrijfsleven is men er allang achter dat in dynamische processen tijdig aandacht aan conflicten besteed moeten worden. Legio zijn de bureaus die bedrijven voor veel geld daartoe dure trainingen aanbieden. Maar ook bij bijvoorbeeld (dreigende) echtscheiding worden steeds meer mediators geraadpleegd. Beide partijen krijgen daardoor handvatten om hun probleem op een voor alle betrokkenen op zinvolle wijze op te lossen. Ook worden er vaak coaches ingezet. Net als in de sport probeert een coach het beste uit de betrokkenen te halen. Hij is een maatje, maar wel één die de ander op zijn blinde vlekken wijst of helpt op een nieuwe manier naar de situatie te kijken. "Narratieve coaches' proberen zowel aan ' het verhaal' van de organisatie als aan levensverhaal van betrokkenen recht te doen en die zinnig met elkaar te verbinden.

Steeds gaat het er om dat beide partijen zich gehoord weten en dat hun verhaal serieus genomen wordt.

Kerken zouden veel aan deze kennis en know how kunnen hebben. Misschien nog wel meer zelfs. Gaat het in bedrijfsleven om het maken van winst, in de kerk gaat het uiteindelijk om het besef te staan in Het Grote Verhaal van de schepping en om vandaar uit te handelen. In de kerk zou je elkaar (weer) 'als broeders en zusters in Christus' kunnen herkennen en elkaar kunnen aanspreken op hoe ieder 'in het grote verhaal staat'. Schuld en menselijk falen krijgen dan een andere dimensie, net als genade en genezing. Of zoals een Joods gezegde schijnt te zijn: de nacht is voorbij als mensen elkaars gelaat weer zien. Dan is het morgenlicht aangebroken.

Het zou de kerken sieren als ze een VOORbeeld konden zijn in het (liefdevol) oplossen van hun problemen. Verketteren – een woord dat overigens naar de 'christelijke' manier van het oplossen van problemen verwijst- is er dan niet bij. Dan wordt de kerk weer een levende gemeente die zowel schuld als dankbaarheid in een groter licht leert plaatsen.

De kerk van de toekomst zou dus zou juist in conflict situaties als voorbeeld kunnen dienen en op die manier ook het licht in de wereld zijn.

Over de auteurs

Albert Hilvers MBA, manager, mediator, drs. Jan Swagerman, narratief coach. Jan Swagerman is o.a. auteur van Stem geven aan Verhalen (werkschrift over het vertellen van Bijbelse verhalen) Kampen, 1994